ΣΑΡΟΓΛΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ

Το κτίριο της Λέσχης οικοδομήθηκε επί οικοπέδου συνολικού εμβαδού 2.425,95 τ.μ., το οποίο αγοράστηκε το 1928 από την τότε Αεροπορική Άμυνα, συνολικής επιφανείας 8.270 τ.μ. και 2 ορόφων. Το παρόν κτίριο δεν είναι η κατοικία του Π. Σάρογλου όπως θεωρείται από πολλούς. Η οικία βρισκόταν σε άλλο χώρο στο κέντρο της Αθήνας.


Οι διαδικασίες ανέγερσης του κτιρίου άρχισαν το 1928 και την 29η Φεβρουαρίου 1928 ανατέθηκε η μελέτη στον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη, απόφοιτο της γαλλικής Ecole des Beaux-Arts. Ο Νικολούδης είχε κερδίσει το 1912 τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το νέο Δικαστικό Μέγαρο, το οποίο αναμενόταν να ανεγερθεί στο χώρο των Στρατώνων Πυροβολικού, στη συμβολή της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας με την οδό Ριζάρη. Το έργο εκείνο ματαιώθηκε και, αντ’ αυτού, κτίστηκε τελικά, σε σχέδια του Νικολούδη, το Σαρόγλειο Μέγαρο, με κληροδότημα του Σάρογλου. Η μαρμάρινη προτομή του δωρητή, έργο του γλύπτη Κ. Παλαιολόγου, βρίσκεται στα αριστερά του κτιρίου.

Τον Οκτώβριο του 1928 ο Νικολούδης παρουσίασε σε προσχέδιο στη Διοικούσα Επιτροπή, την μελέτη του κτιρίου. Τα τελικά σχέδια του αρχιτέκτονα εγκρίνονται την 13η Μαΐου 1929 . Στις 24 Ιουνίου 1929 προσλαμβάνονται για μεν την στατική μελέτη ο μηχανικός Αχιλλέας Καρράς και για την επίβλεψη του έργου ο αρχιτέκτονας - μηχανικός Γάστωνας Ζιλλιερός. Στις 2 Αυγούστου 1929 ανατίθεται το έργο της ανέγερσης του κτιρίου στην εταιρεία «Δ.  Καψαμπέλη και Σία». Ο θεμέλιος λίθος του μεγάρου τέθηκε με ανάλογη τυπική θρησκευτική τελετή, την 09:00 ώρα της 11ης Νοεμβρίου 1929 .

Με απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής της Λέσχης στις 13 Νοεμβρίου 1931 αποφασίστηκε να τεθούν δυο επιγραφές στην πρόσοψη του κτιρίου ήτοι «ΣΑΡΟΓΛΕΙΟ» και «ΛΕΣΧΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΦΡΟΥΡΑΣ ΑΘΗΝΩΝ». Η δεύτερη επιγραφή αντικαταστάθηκε αργότερα με την μετονομασία της σε «ΛΕΣΧΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ» και τελικά αφαιρέθηκε με Διαταγή του ΓΕΕΘΑ κατά την ανακαίνιση της εξωτερικής όψεως του κτιρίου, που έγινε από το ΓΕΝ το 1992 .

Δεν υπάρχει στα πρακτικά των συνεδριάσεων η ακριβής ημερομηνία περατώσεως του κτιρίου, αλλά όπως προκύπτει από αυτά, πρέπει να έγινε η εγκατάσταση και λειτουργία της Λέσχης στο νέο κτίριο περί το τέλος Απριλίου του 1932 με πιθανή συνέχιση ορισμένων εργασιών για την πλήρη αποπεράτωση της, η οποία οριοθετείται περί το τέλος του 1932 ή τις αρχές του 1933.

Το 1971 το κτίριο απαλλοτριώνεται από το ελληνικό Δημόσιο για να λειτουργήσει ως «Πνευματικό Κέντρο» και το 1979 επανέρχεται στην κυριότητα της ΛΑΕΔ. Το 1992 ανακαινίζεται η εξωτερική όψη του Μεγάρου• το 1999 υφίσταται σοβαρές ζημιές από το σεισμό της Αθήνας, με αποτέλεσμα να ανακαινισθεί καθ’ ολοκληρίαν ως το 2004, οπότε και λειτουργεί εκ νέου.